Wauw! Schrok je? Ik denk het, want deze zin of mening verwacht je misschien niet direct van mij, natuurmens en buitenjuf. Maar ik ben wel serieus: Nederland is vol, niet met mensen, maar vol met land.
In de zomer was ik wandelend op pad, de exploreerde de eerste etappes van het Ziltepad op Wieringen en Fryslân. En dit heeft me diep geraakt. Het Ziltepad is een wandelroute langs de Waddenkust en door de weidse (west)Fryske landschappen. Maar als je door een landschap reist reis je ook door je innerlijke landschap. En het Ziltepad vertelde mij het volgende verhaal: Het is een spiegel van een constante strijdtoneel en de diepe verbinding tussen natuur en land. Het is een raakvlak van zee en land; De heldere frisheid van de zomerzon en de contrastrijke luchten, de wisselende lichtvallen en de schaduwreflecties op het water. De vrijheid van het uitgestrekte landschap en de verbinding met de kracht van de natuur en innerlijke wereld.
Hier ervaar je de onpeilbare diepte van de zee en de weidsheid dat zichtbaar wordt bij eb. De heldere frisheid van de zomerzon, de wisselende lichtvallen en de schaduwreflecties op het water.
De Waddenzee is geologisch gezien erg jong. Het gebied is pas gevormd na de laatste ijstijd 10.000 tot 12.000 jaar geleden. Het landschap wordt door weer en wind en getijden steeds opnieuw gevormd. Grote gele smalle kreken doorsnijden uitgestrekte voeten en zomen steeds droog vallende zandbank mosselbanken zever Grasweide zachte slikplaten bevatten voeding veel diersoorten. Dit Werelderfgoed is een leefgebied voor meer dan 10.000 planten- en diersoorten. De kwelder, een kwetsbaar gebied dat bij hoogwater niet onderloopt, is een broodnodige rustplaats voor trekvogels die hier op krachten komen voor hun lange reizen.
Maar overal waar meer ruimte voor de de behoeften van de mens gemaakt moet worden, dstaan we er niet altijd bij stil welke gevolgen dat heeft voor behoeften van de andere bewoners van deze aarde. We polderen land in, leggen dijken aan en sluiten zeearmen af. Zelfs fossiele projecten vinden nog steeds plaats in de waddenzee. Dit heeft gevolgen voor de unieke biodiversiteit van dit gebied.
De kwelder is een kwetsbaar gebied dat bij normaal hoogwater niet meer onderloopt. Hier kunnen veel vogels in alle rust verblijven. Er zijn nog maar weinig plekken waar dit mogelijk is en deze rust is hard nodig. Trekvogels hebben het nodig om hun jongen groot te brengen, aan te sterken en op te vetten. Anders overleven ze de zware tocht naar hun broedgebieden in het voorjaar of de lange reis naar Afrika in het najaar niet.
Mijn eerste etappes van het Ziltepad het mij diep doordrongen van de kwetsbaarheid van dit gebied. Hoe de mens almaar meer land wil. Daarom Nedetland is al vol met land. Als we niet oppassen verliezen we land als de zeespiegel stijgt. Dit is een gevoel dat we moeten koesteren en beschermen. Laten we stoppen met ‘land vullen’ en ons werelderfgoed beschermen en ervoor zorgen. De vrije weidsheid van dit landschap is een geschenk dat we niet zomaar mogen wegnemen.
in mooie woorden en klanken gevat door Jeroen Zijlstra. Laten we ons Misschien had ik de titel ook ‘Red het Wad’ kunnen geven, maar dan had ik je aandacht niet getrokken.
Bron info: uitkijkpunt Den Oever
Geef een reactie